HET LAATSTE NIEUWS VAN JONG VIJVE

Zoeken

Zaterdag 16 november 2019, de U17 van Jong Vijve maakt zich op voor de elfde competitiewedstrijd van het seizoen tegen de blauwhemden van Beveren-Leie. De altijd geladen stadsderby staat ditmaal meer dan ooit met rood aangestipt in de agenda van elk lid van het Vijfse supporterslegioen. Na acht opéénvolgende overwinningen en een foutloos parcours, hebben de Vijvenaars genoeg aan een thuisoverwinning om definitief het hoogst haalbare edelmetaal achter slot en grendel in de prijzenkast neer te poten. De massaal opgekomen spionkop maakt zich op voor de belangrijkste wedstrijd van het seizoen.

Maar eerst tijd voor een kleine terugblik. We staan aan het einde van de zomer, 14 september om precies te zijn. Na twee opéénvolgende nederlagen tegen respectievelijk Kuurne en Hulste moest er op speeldag drie een vuist gemaakt worden. Met het “let’s turn this around” statement van coach Schollaert vertrokken de jongens richting het Luc Verstraete Stadion om partij te geven aan de ex-ploeg van Thibault, Oostrozebeke, voor wat achteraf het kantelpunt van het seizoen bleek te zijn. De scenaristen konden dit verhaal dan ook niet mooier neerpennen. Met slechts tien protagonisten, waaronder een speler van de U15, verschenen de Vijvenaars aan de aftrap om de partij van hun leven te spelen. Toen het laatste fluitsignaal weerklonk van de man in het zwart en de 2-3 eindstand op het bord te aanschouwen was, was de trein “Vijve – kampioenschap” definitief in volle vaart vertrokken. Een trein die, ondanks de vele obstakels, in geen enkel station halt meer zou houden.

En zo het geschiede. De twee daaropvolgende wedstrijden passeerden Heule (9-0) en Beveren-Leie (1-7) door de Vijfse gehaktmolen. Op speeldag zes werd alles in gereedheid gebracht voor de komst van de leider, het tot dan toe ongenaakbare K.R.C. Waregem. In de aanloop naar deze topper waren vriend en vijand het er over eens: deze twee ploegen zouden finaal strijden om de titel. Na het laatste fluitsignaal en een zenuwachtige - geladen pot voetbal toonde de thuisploeg dat ze er het best in slaagden met de druk om te gaan, eindstand: 2-0. De weken nadien slaagde geen enkele ploeg erin om aan de Vijfse hegemonie te weerstaan. Kuurne (3-2), Oostrozebeke (2-1), Hulste (1-8) en Heule (0-1) konden ook geen spanning in de competitiestrijd meer brengen. Ook de statistieken van deze generatie zijn ronduit indrukwekkend. Met 10 overwinningen uit 12 wedstrijden en 30 punten lieten onze jongens de concurrentie mijlenver achter zich. Onder vakkundig toezicht van kapitein Josse stond de verdedigende linie Jelle – Mathis – Tobe – Senne – Theo en Karel als een huis. Met slechts 15 tegendoelpunten beschikken ze over de beste verdediging van de reeks. Ook het aanvallend compartiment was dit seizoen van ongeziene klasse. Charles – Lewis – Jarno – Nicolas en Robbe slaagden er keer op keer in om de scherpschutters Devon – Dries en Kenzo te bedienen die op hun beurt een regenvlaag aan doelpunten teweegbrachten. De beste aanval van de reeks liet uiteindelijk maar liefst 48 keer de netten lieten trillen, een gemiddelde van vier doelpunten per wedstrijd.

Om af te sluiten keren we nog even terug naar die memorabele 16e november. Het was zo’n zaterdagmorgen waar je kon voelen dat er een bepaalde magie in de lucht hing. Alsof je in een haast bent om ergens op tijd te geraken en elk groen licht je op staat te wachten. Zo’n dag die begon met een stralende zon, vijftien graden op de teller en een perfecte grasmat die smeekt om op gevoetbald te worden. Al van bij het begin waren de intenties van de thuisploeg duidelijk. Ze waren het dan ook aan hun kampioenenstatus verplicht om deze wedstrijd een verpletterende prestatie neer te zetten en dat deden ze. Na tachtig minuten éénrichtingsvoetbal werd opnieuw furore gemaakt, eindstand: 7-0. Het was een dag die een uniek seizoen, dat begon zonder enige verwachting, zou bekronen met een fenomenale titel. Een herinnering die voor altijd in het geheugen zal gegrift staan van deze getalenteerde groep die dit samen, als team hebben gerealiseerd. Talent may win some games but teamwork wins the championships.




Een oud vervallen doel met afbladderende verf op het aluminium, hangende netten en kromme piketten die soms wat gevaarlijk boven de grond uitsteken. Een ietwat scheefgetrokken kalklijn, het modderige doelgebied, een mix van verschillende soorten bladeren en een verloren gewaaide bal aan de zijlijn die zijn beste tijd heeft gehad. Veel mensen kunnen zich niet meteen iets voorstellen bij dit iconische beeld van het voetbal. Enkel voor diegene met een onvoorwaardelijke liefde voor het spelletje, die enthousiast worden bij het passeren van die grote groene weide, roept dit meteen vele herinneringen op.


De achtjarige Jelle Van Reybrouck uit Desselgem is zo iemand. Een jongen die met zijn enthousiasme geen blijf weet wanneer hij het naambord van zijn favoriete ploeg nog maar in de verte ziet blinken. "Van zodra onze kleine man kon stappen was hij steeds met een bal bezig, dat zit volgens mij in zijn genen." aldus Jelle zijn moeder, Kim. Het doet meteen met heimwee terug denken aan de uitspraak van oud-Braziliaans international Ronaldinho, die tussen 2003 en 2008 het mooie weer maakte bij Barcelona: "Met de bal aan de voet leerde ik alles in dit leven." De jongen die begon bij de U7 en zich verder ontwikkelde bij de U8, is nu bezig aan zijn derde seizoen in Vijfse loondienst. Hij geniet dan ook met volle teugen: "Ik geniet van elke minuut hier in Jong Vijve. Niets kan me meer plezieren dan samen met mijn vrienden een fantastische pot voetbal te spelen! Ik hoop me hier nog lang verder te kunnen ontwikkelen en heel veel wedstrijden te spelen."


Ook de oud-trainer van Jelle, Davy, haalt met plezier de loftrompet boven voor de kerel die er van droomt om ooit in het eerste elftal van Club Brugge te mogen aantreden: "Jelle is balvast, heeft de kwaliteit om een actie te maken op de vleugel en is genadeloos voor doel. Het was geweldig om te zien hoe hij die bal meermaals heerlijk weglegde in het hoekje." Omwille van een elleboogblessure heeft Jelle dit seizoen nog niet de speelminuten kunnen maken waar hij hij zelf op gehoopt had. Toch slaagde hij er in om in zijn eerste wedstrijd, in de thuiswedstrijd tegen Pittem, meteen trefzeker te zijn. Wat de toekomst voor Jelle ook mag brengen, we hopen alvast dat hij nooit zijn onvoorwaardelijke liefde voor het spel verliest en de vele jonge voetballertjes die na hem komen kan inspireren om zijn passie voor deze geweldige sport te delen.










Merelbeke, een rustige gemeente met om en bij de 25.000 inwoners, gelegen aan de Schelde binnen het arrondissement Gent. Het was hier, bij deze Oost-Vlaamse fusieclub met stamnummer 3551 die uitkomt in de tweede amateurklasse, waar het voetbalavontuur van Arne begon. Het was in die blauw-gele trainingsoutfit van Jartazi waar hij voor de eerste keer tegen een net iets te hard opgeblazen bal trapte, de geur van het vers gemaaide gras heeft geroken en een tikkeltje te euforisch zijn allereerste competitiedoelpunt heeft gevierd. Hij was toen zes jaar oud. Net zoals bij zijn vader, Geert, zijn vrienden en leeftijdsgenoten bloeide ook bij Arne al snel de liefde open voor de landskampioen van 2014-2015, K.A.A Gent. Een wedstrijdje meepikken van de Buffalo's samen met 20.000 uitgelaten fans in de Ghelamco Arena om luidkeels de namen van zijn twee favoriete spelers, Yuya Kubo en Laurent Depoitre, te scanderen en de blauwhemden naar de overwinning te schreeuwen is dan ook zijn geliefkoosde tijdsbesteding. Twee jaar later verhuisde de familie Hebbelynck, ze gingen de provinciegrens over om het geluk te beproeven in West-Vlaanderen meer bepaald in Wakken. Voor Arne betekende dit het begin van een zoektocht naar een nieuwe club om zijn favoriete hobby verder uit te oefenen. Al heel snel verscheen Jong Vijve op de radar en het duurde dan ook niet lang vooraleer Arne zich, onder leiding van zijn voormalige jeugdtrainers Dieter en Christophe, ontpopte tot een onmisbare schakel bij de U9, U10 en U11 van Jong Vijve. Het werd meteen duidelijk dat voetbal de ideale uitlaatklep was voor deze goedlachse, blonde Wakkenaar. Omwille van zijn voetbaltechnische competenties werd Arne de voorbije jaren op vele posities uitgespeeld, echter was hij het vaakst terug te vinden in het hart van de verdediging en sporadisch als doelman. Volgens zijn vader is deze rol hem dan ook op het lijf geschreven: "Arne is een speler die zich altijd voor honderd procent inzet en wegcijfert voor het team. Elke ploeg kan een speler met zijn mentaliteit gebruiken."

Net zoals vorig seizoen is Kürt Boone de architect van het elftal. Vorig seizoen lieten ze in de competitie geen spaander heel van zowat elke tegenstander die hun pad kruiste. Daarnaast werd het Paastornooi in Otegem op kousenvoeten gewonnen en als kers op de taart werd een indrukwekkend parcours afgelegd in de Beker van West-Vlaanderen. Ook dit seizoen ligt de lat hoog, al kan Arne het spelletje ook relativeren: "dit seizoen wil ik, samen met mijn ploegmaats, opnieuw grote stappen vooruit zetten. We zijn ingeschreven in niveau drie dus spelen we vanzelfsprekend ook tegen sterkere teams maar daar worden we als team enkel beter van. We hebben alles in huis om er opnieuw een fantastisch seizoen van te maken." Als achterhoedespeler duikt hij niet vaak op voor het doel van de tegenstander maar toch pikte hij vorig seizoen geregeld zijn doelpuntje mee. Zijn vader wilde daarover nog het volgende kwijt: "Hij scoort niet zo vaak maar als hij dat doet is het een doelpunt om over naar huis te schrijven, onze kleinen heeft buskruit in z'n benen!" Het is afwachten wat de toekomst brengt maar als deze jongen zich verder blijft ontwikkelen is hij tot heel veel in staat. Hij heeft de perfecte combinatie van een dosis Oost-Vlaamse passie voor het voetbal en die West-Vlaamse werkmentaliteit waarmee hij de afgelopen jaren furore heeft gemaakt.





Emiel Clausstraat 12, 8793 St-Eloois-Vijve
Emiel Clausstraat 12, 8793 St-Eloois-Vijve