Zoeken

Arne Hebbelynck: de jongen met Oost-Vlaamse roots die furore maakt in West-Vlaanderen.

Merelbeke, een rustige gemeente met om en bij de 25.000 inwoners, gelegen aan de Schelde binnen het arrondissement Gent. Het was hier, bij deze Oost-Vlaamse fusieclub met stamnummer 3551 die uitkomt in de tweede amateurklasse, waar het voetbalavontuur van Arne begon. Het was in die blauw-gele trainingsoutfit van Jartazi waar hij voor de eerste keer tegen een net iets te hard opgeblazen bal trapte, de geur van het vers gemaaide gras heeft geroken en een tikkeltje te euforisch zijn allereerste competitiedoelpunt heeft gevierd. Hij was toen zes jaar oud. Net zoals bij zijn vader, Geert, zijn vrienden en leeftijdsgenoten bloeide ook bij Arne al snel de liefde open voor de landskampioen van 2014-2015, K.A.A Gent. Een wedstrijdje meepikken van de Buffalo's samen met 20.000 uitgelaten fans in de Ghelamco Arena om luidkeels de namen van zijn twee favoriete spelers, Yuya Kubo en Laurent Depoitre, te scanderen en de blauwhemden naar de overwinning te schreeuwen is dan ook zijn geliefkoosde tijdsbesteding. Twee jaar later verhuisde de familie Hebbelynck, ze gingen de provinciegrens over om het geluk te beproeven in West-Vlaanderen meer bepaald in Wakken. Voor Arne betekende dit het begin van een zoektocht naar een nieuwe club om zijn favoriete hobby verder uit te oefenen. Al heel snel verscheen Jong Vijve op de radar en het duurde dan ook niet lang vooraleer Arne zich, onder leiding van zijn voormalige jeugdtrainers Dieter en Christophe, ontpopte tot een onmisbare schakel bij de U9, U10 en U11 van Jong Vijve. Het werd meteen duidelijk dat voetbal de ideale uitlaatklep was voor deze goedlachse, blonde Wakkenaar. Omwille van zijn voetbaltechnische competenties werd Arne de voorbije jaren op vele posities uitgespeeld, echter was hij het vaakst terug te vinden in het hart van de verdediging en sporadisch als doelman. Volgens zijn vader is deze rol hem dan ook op het lijf geschreven: "Arne is een speler die zich altijd voor honderd procent inzet en wegcijfert voor het team. Elke ploeg kan een speler met zijn mentaliteit gebruiken."

Net zoals vorig seizoen is Kürt Boone de architect van het elftal. Vorig seizoen lieten ze in de competitie geen spaander heel van zowat elke tegenstander die hun pad kruiste. Daarnaast werd het Paastornooi in Otegem op kousenvoeten gewonnen en als kers op de taart werd een indrukwekkend parcours afgelegd in de Beker van West-Vlaanderen. Ook dit seizoen ligt de lat hoog, al kan Arne het spelletje ook relativeren: "dit seizoen wil ik, samen met mijn ploegmaats, opnieuw grote stappen vooruit zetten. We zijn ingeschreven in niveau drie dus spelen we vanzelfsprekend ook tegen sterkere teams maar daar worden we als team enkel beter van. We hebben alles in huis om er opnieuw een fantastisch seizoen van te maken." Als achterhoedespeler duikt hij niet vaak op voor het doel van de tegenstander maar toch pikte hij vorig seizoen geregeld zijn doelpuntje mee. Zijn vader wilde daarover nog het volgende kwijt: "Hij scoort niet zo vaak maar als hij dat doet is het een doelpunt om over naar huis te schrijven, onze kleinen heeft buskruit in z'n benen!" Het is afwachten wat de toekomst brengt maar als deze jongen zich verder blijft ontwikkelen is hij tot heel veel in staat. Hij heeft de perfecte combinatie van een dosis Oost-Vlaamse passie voor het voetbal en die West-Vlaamse werkmentaliteit waarmee hij de afgelopen jaren furore heeft gemaakt.